یک شهیدی داریم از دوستان دایی شهیدم بود. اسمش کاوه بود. وصیت کرده بود این شعر را روی سنگ مزارش بنویسند. / همیشه عاشق این شهید بودم که در چند قدمی مزار دایی ام خفته است. همیشه برای او هم می رفتم فاتحه می خواندم و گاه درددل می کردم ... / چند سال پیش، سنگ مزار پدر را عوض کردم، دادم همین شعر را بر روی آن نوشتند ...
این عکس را می بینم ، انگار همان شهید کاوه حدادپور است که دارد همان وصیت نامه را می نویسد با همین شعر ...
دست از طلب ندارم تا کام من بر آید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن بر آید
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم دود از کفن بر آید
و باز، یاد آوینی می افتم که می گوید :
ما یافتیم آنچه را که دیگران نیافتند. ما همه ی افق های معنوی انسانیت را در شهدا تجربه کردیم. ما ایثار را دیدیم که چگونه تمثل می یابد. عشق را هم، امید را هم، ذوق را هم، شجاعت را هم، کرامت را هم، عزت را هم، شوق را هم، و همه ی آنچه را که دیگران جز در مقام لفظ نشنیدند ما به چشم دیدیم.
.jpg)
